غزل شمارهٔ ۲۴۹۷

برداشت: صبح که خورشید طلوع می‌کند، نور و روشنی را به ارمغان می‌آورد که همچون جواهراتی چون لعل و عقیق در دل یک گدا می‌درخشد.

برداشت: اگر چه در آسمان در تاریکی‌ها پنهان باشد، اما سنگ‌ّهای قیمتی همواره با آسمان آشنایی دارند.

برداشت: نور صبحگاهی از شرق می‌تابد و کوه‌ها را شکاف می‌دهد، به طوری که در دل سنگ‌ها هم تابش خاصی ایجاد می‌کند.

برداشت: هر چراغی به دنبال نوری است و هر زمین به دنبال آسمانی.

برداشت: نمی‌توان به زیبایی خاموش و بی‌احساس دست یافت. برای ساختن بت نیاز به دل و دست عاشقانه است و بدون ایمان و اعتقاد، این کار ممکن نیست.

برداشت: پیامبر فرمود که انسانیت آدمی به این است که تفاوت میان وجود حقیقی و ظاهری را درک کند و ارزشی که در وجود خود دارد را بشناسد.