غزل شمارهٔ ۲۴۹۳

برداشت: اگر تو خود را به من نشان بدهی، حتی اگر کسی در دنیا مرا نبیند، من هنوز نشانه‌های تو را در وجود خود حس می‌کنم، حتی اگر خودم بی‌علامت و بی‌نشان باشم.

برداشت: من نه از مال و ثروت خود چیزی دارم و نه از زیبایی لبهام چیزی، اما اگر درون زمین طلا وجود نداشت، هرگز به زیبایی و ارزش من پی نخواهند برد.

برداشت: محبت تو مرا از پرش‌های بی‌هدف دور می‌کند، وگرنه تمام دنیا را به خاطر آرزوهایت شبیه مگس دور خود می‌چرخاندم.

برداشت: گلی در باغ جان به عشق تو گفت اگر بی‌‌باک باشم، مانند سوسن blossoming می‌شوم و همه می‌دانند که من در دل زبان‌ها هستم.

برداشت: خلق عاقلی می‌گویند که یک لحظه به خودت بیندیش. من پاسخ دادم اگر چنین باشد، من هم به همان شکل خواهم بود.

برداشت: اگر زیبایی ماه به کوی تو تعلق می‌داشت، من دامنش را می‌گرفتم و به سمت تو می‌آوردم.

برداشت: اگر لحظه‌ای از عشق تو بر افروخته شود، آتش‌ها را خاموش می‌کنم و برای عاشقان چاره‌ای نمی‌ماند.

برداشت: اگر نبود غیرت او، چشمان زمانه به طور واضح و عیان به دست او مانند کمان می‌دوخت.

برداشت: از تبریز و شمس دین، نمادهای خاصی هستند و این درد و اندوهی که در من است، نشان می‌دهد که چرا من به پیش او آمده‌ام تا سخنان او را ترجمه کنم.