غزل شمارهٔ ۲۴۹۰

برداشت: ای ساقی، جان من را زنده کن و به خاطر خدا از کوثر، جامی پر از شراب خوش رنگ به من بده.

برداشت: ای دریای سخاوت تو، مرا کیفیتی از عطا و بخشش خود ببخش. ای باغ ارم تو، زیبا و سرسبز، بر من طوفانی از زیبایی و نعمت جاری کن.

برداشت: ای کسی که از آسمان به زمین آمده‌ای و مانند فرشته‌ای هستی، مرا به نوشیدن عشق و معرفت خود وادار کن.

برداشت: به مهمانی بیا و جامی به دست بگیر، سنت بهار جدید را شروع کن. چهره‌ات مانند گل‌ها زیباست و قامتت مثل درختان بلند است.

برداشت: هر چند که دلم هر لحظه به سمت بتکده می‌رود، اما هیچ زیبایی و شکلی در آنجا وجود ندارد و نخواهد داشت که مانند چهره‌ی تو زیبا باشد.

برداشت: با نوشیدنی همچون دودی بر سرم برمی‌خیزد و من از تو ناتوانم، صورتم زرد است. اما همچنان درخشان و سرخ خواهد شد، مثل آتش.

برداشت: اگر کسی از دریای کرم و generosity بهره‌ای برده و جرعه‌ای از فضل خدا را بگیرد، آیا از آن دریا چیزی کم می‌شود؟ و اگر این نعمت به فردی بی‌اکتفایی برسد، آیا فضل خداوند کم خواهد شد؟

برداشت: این دل ناآرام را با یک جام آرامش بده و این جسم خالی را با زیبایی و ارزش گوهری پر کن.

برداشت: یا با دلیلی که به فکر من می‌رسد، من را به حقیقت خود معرفی کن، یا راهی پیدا کن که از آسمان بالا بروم و به آنجا برسم.