غزل شمارهٔ ۲۴۸۸

برداشت: ای کسی که با وجودت آتش عشق را در دل و جان ما افروختی، حالا که در سفر هستی، چرا این آتش دل ما را تنها گذاشتی؟

برداشت: شعله‌ی عشق تو در دل من جا خوش کرده و حالا مثل دوستی نزدیک شده است. به آتش خود بگو که تو چشمه‌ی زندگی و زنده شدن هستی.

برداشت: خیال تو باعث می‌شود که دل من به درد بیفتد، ای غم من مثل شکر است و من مثل کاغذ هستم.

برداشت: شمع به خاطر همه تلاش‌هایش صبوری کرد تا اینکه همه چیز روشن شد. نور او از هر نور دیگری بهتر است، به ویژه اینکه این نور از نوع نور جاودانه و همیشگی است.

برداشت: نور لحظه‌ای که عاقل از طلب خود باز ماند، تبدیل به تاریکی شد و نور ماه من در سایه قرار گرفت، به خاطر بی‌مهری و فضل خداوند.

برداشت: به تازگی نشانه‌ای از لطف و عنایت الهی مشاهده شد که وحدتی بی‌پایان را پدید آورد و موجب پیوند میان امام و پیروانش گردید.

برداشت: پلنگ خشم را کنار گذاشت و محبت را به نمایش گذاشت، شهر را از دشمنی دور کرد و باعث شکوفایی آن شد.