غزل شمارهٔ ۲۴۸۷

برداشت: در سرزمین نیستی اضطراب و آشفتگی وجود دارد و عشق مانند آتش، ویرانی ایجاد کرده است تا چیزی از سازه‌ای نماند.

برداشت: اگر بنا باشد که وجود کسی تحت تأثیر سایه باشد، سایه‌ای که از نور او ناشی می‌شود، چگونه می‌تواند باعث شرارت و بدی شود؟

برداشت: روح مانند سایه‌ای سرد و کسالت‌بار و بی‌نشاط منتظر نشسته است تا خبری خوش به او برسد.

برداشت: وقتی که روح در روشنایی حقیقت و آگاهی قرار گیرد، هر عمل ناپسندی که انجام دهد، مانند جرقه‌ای است که از آن عمل بیرون می‌آید و در همه جا اثرگذار است.

برداشت: شعله‌ ور بودن نور خورشید به دلیل لطافت و پاکی‌اش است و رنگی بر روی زمین نمی‌گذارد. وقتی به آسمان نگریسته می‌شود، زیبایی و لطافت آن مشهود است.

برداشت: روح انسان مانند ذرات ریزی است که در نور آفتاب می‌رقصند. به زیبایی و مهارت این حرکت دقت کن.

برداشت: وقتی روح قوی و استوار است، می‌تواند حتی جان را با ارزش و زیبایی بسنجد. در این حالت، با شور و شوق برقص و آواز بخوان، چون این وضع نشان‌دهنده‌ای تجارت خوب و سودآور است.

برداشت: ماه و خورشید از آسمان بیرون می‌آیند و به جان‌ها نگاهی می‌کنند، در حالی که از آغاز هستی حرفی برای گفتن دارند، بدون نیاز به کلام و واژه.

برداشت: هر لحظه آتش عشق در دل و جان شعله‌ور می‌شود، اما کجا آن دل و جان هستند که از این لحظه نشانه‌ای بگیرند؟

برداشت: ای تبریز، تو محرم رازهای حق و حقیقتی. خورشید دین، عاشق خود را کشته است، و این عشق ابتدا و همیشه در این زادگاه می‌تواند عبادت شود.