غزل شمارهٔ ۲۴۸۲

برداشت: ای کسی که لب‌هایت مثل شکر شیرین است، مواظب باش که دلت را نشکنید. ای کسی که دلت مانند سنگ سخت است، حواست باشد که قهرت را به نمایش نگذاری.

برداشت: عشق به عمق وجود انسان نفوذ کرده و قلب او مانند شیشه‌ای لطیف و شکننده شده است. بیا و به آرامی وارد شو، پسر، تا این قلب آسیب نبیند و نشکند.

برداشت: هر کس که در چنگال سر و سرنوشت خود باشد، به یقین از آن بیرون نمی‌آید، به‌خصوص اگر او دو سر داشته باشد. مراقب باش که ظرف خود را نشکنی.

برداشت: آن معشوق ظریف و زیبای تو هرچند با تو همراه شده است، ولی دستت را به موهای او نزن، که مبادا در این کار به او آسیب برسانی.

برداشت: تا زمانی که تو شناختی از او در دل خود نداشته باشی، نمی‌توانی او را با خودت مقایسه کنی. او یک موجود متفاوت است و تو هم موجودی دیگر هستی. پس حواست باشد که اگر این مقایسه را انجام ندهی، به دردسر نخواهی افتاد.

برداشت: زمانی که تو تحت تأثیر او قرار می‌گیری و از باده‌ای که او به تو می‌دهد می‌نوشی، باید مراقب باشی که این لحظه حیاتی و خطرناک است. هوشیار باش که مبادا این قرابه شکسته شود و فرصت را از دست بدهی.

برداشت: در دل‌ها شور و شوقی وجود دارد، اما وقتی از کنار ظرف‌های شفاف و زیبا عبور می‌کنی، مراقب باش که آن‌ها را نشکنی.

برداشت: وقتی که حق در انسان ظاهر شد، خیر و شر در کنار هم قرار گرفتند. در این خبر نباید تعجب کنی، چرا که ممکن است در اثر اشتباه، چیزی از دست برود.

برداشت: هرچند با شمس دین تبریزی هم‌نشین شده‌ای، اما مراقب باش که از هنر سر نزنید و قرابه (گنجینه) خود را نشکنید.