غزل شمارهٔ ۲۴۸۱

برداشت: با دیگران مانند فضول و کنجکاو رفتار نکن، چرا که ما از این عشق بزرگ به شدت خسته‌ایم و این طرز رفتار تو ما را فریب می‌دهد.

برداشت: ای شخصی که بی‌دلیل در مورد دیگران قضاوت می‌کنی و از زندگی و خدا ناامیدی. چون به حقیقت دست نیافته‌ای، دیگران را به خاطر خودت سرزنش نکن.

برداشت: تو به حالت مستی دچار شده‌ای؛ گاهی طعمی تلخ و گاهی شیرین داری، همچون گلی ظریف و با رونق که در هنر و زیبایی خود بی‌نظیر هستی.

برداشت: اگر تو دنبال زیبایی روان و دلنشین هستی و به آن توجه نمی‌کنی، حتی اگر ظاهری زیبا داشته باشی، شأن تو به اصول و معنای عمیق زندگی نمی‌رسد.

برداشت: به خاطر تو باید جان و وجود خود را هزینه کنم تا مانند طلا در غم و اندوه کم ارزش نشوم.

برداشت: من به خودم گفتم که چندین خیال ناپسند را کنار بگذارم، یا تو از هر چیزی که برایم بی‌معناست، پیامی به دلم برسان.

برداشت: نور الهی در تبریز به شمس‌الدین درخشید و راه سالکان را روشن کرد. اگر تو نیز بزرگ و مهم هستی.