غزل شمارهٔ ۲۴۷۸

برداشت: عزیز دل، چه شده است که دوباره اینگونه دلت مشغول شده؟ آیا این دل رنجیده تو با یکی از آن بازی‌ها شبیه بازی‌های کودکان است یا اینکه همچون کبوتر آرام و خرامان است؟

برداشت: مثل دعای نیکان که به سمت آسمان می‌رود، تو هم باز به اوج و بلندای کمال می‌رسی، و مانند نور ستاره‌ها که به سمت زمین می‌افتد، از بلندی به پایین می‌آیی.

برداشت: من به خاطر محبت و جذبه تو تحت تاثیر قرار گرفته‌ام و مانند سیلابی که به سمت خود می‌کشاند، تو نیز مرا به جایی می‌بری که خودت می‌خواهی.

برداشت: تو از رحم و محبت دور شده‌ای و به کج‌راهه‌ها رفته‌ای، طوری که حتی صدای مهر را نمی‌شنوی و به سوی دوست نمی‌نگری.

برداشت: اگر دلم شاد شود، تو می‌خندی و می‌گویی که چه زود به خوشحالی رسیدی. اما وقتی به خودم برگردم و درونم را بررسی کنم، می‌گویی که چرا هنوز بی‌قرار هستی و مانند لنگری در جایی متوقف شده‌ای.

برداشت: اگر بخندم، تو می‌گویی که مثل کسی که عقلش کامل نیست، می‌خندم و اگر گریه کنم، تو می‌گویی که مانند بن کوزه‌ای که آبش خالی شده، گریه می‌کنم.

برداشت: این بیت به مفهوم زیبایی و جذابیت ظاهری اشاره دارد. شاعر به زیبایی چهره ترک‌ها اشاره می‌کند و از آن‌ها می‌خواهد که در طلب زیبایی کمتری داشته باشند، زیرا به نظر می‌رسد که صورت زیبای ترک‌ها برای هندوان نیاورده شده و این بدان معناست که زیبایی بی‌نظیری را که در چهره ترک‌ها وجود دارد، نمی‌توان به سادگی به دست آورد. در واقع، شاعر می‌خواهد بگوید که زیبایی واقعی و خالصی که در چهره ترک‌ها وجود دارد، محدود و نادر است.

برداشت: ماه از شادی و خوشحالی می‌خندد، در حالی که ابر به خاطر غم و ناراحتی اشک می‌ریزد. زمین به خاطر بداقبالی‌اش، تنها از نور زرد رنگش بهره‌مند شده است.

برداشت: زیبایی را از دلبران بخواه، درد را از عاشقان طلب کن، چهره زرد را از من بگیر و خویش را در این میان فراموش نکن.

برداشت: من موجودی کوچک و زبون هستم و مجبورم رنج و ستم را تحمل کنم، اما تو قدرت و مقام داری و بهت می‌آید که از حق خودت سوءاستفاده کنی و ستم کنی.

برداشت: مرا شاد و سرمست کن، سپس از من جشن و شادمانی بخواه. اگر نمی‌خواهی تلخی‌ها را بچشی، پس در دلم شیرینی بگذار.

برداشت: من به تو شادی می‌بخشم و خوشحالی‌ات را تامین می‌کنم، اما اگر به جای خوشحالی، غم و ترشی را انتخاب کنی و به من هم غم و ناامیدی ارزانی بداری، انتظار شادی از من نداشته باش.

برداشت: اگر به خوبی در درون کسی نگاه کنی، ممکن است که فرشته‌ای را در دیو ببینی. تو ای پری زیبا، بویی از جمال تو نمی‌توان به فضای اطراف منتقل کرد.

برداشت: چرا صبحگاهان زیبا و دلپذیر ناپیدا شد؟ چون در زمان عهد تو، خوشبختی و زیبایی آنقدر ارزشمند است که نمی‌توان اجازه داد هر فرد بی‌اهمیتی از آن صحبت کند.

برداشت: ای دل، چون عتاب و غم نشانه‌ی محبت اوست، اگر از عتاب و سرزنش او دست بکشد، بدانی که این نشان از دوری توست.

برداشت: ای تبریز، شهر روشنایی و شمس دین، تو مانند خورشید شرق هستی که نوری را به ارمغان می‌آوری. این نور مانند سرّی است که به امانت به تو سپرده شده است.