غزل شمارهٔ ۲۴۷۷

برداشت: سرکه‌ای که هفت سال در دست او بوده، دارای طعمی شیرین است و گل‌های خاربنانی که در او رشد کرده‌اند، زیبایی و طراوت خاصی دارند.

برداشت: نگاه او برای دل و جان افسرده، نشانه‌ای از امید و گشایش است. حتی سنگ سیاه و بی‌حرکت نیز با عبور او به سعادت و زندگی می‌رسد.

برداشت: هر جا که او عبور کند، آنجا دوزخیان سرد و بی‌روح می‌شوند و با نگاهی که به کسی بیندازد، آن شخص زنده و جان‌دار می‌شود.

برداشت: اگر مرده‌ای از خواب گور برمی‌خیزد و گوش به حکایتی می‌سپارد، به خاطر این است که بت من به یاد مرده‌ای داستانی را بیان کند.

برداشت: هر بار که به چشمان بازیگوش او نگاه می‌کنم، حس فتنه و جذابی را تجربه می‌کنم. و زیبایی اندامش به گونه‌ای است که هر لحظه‌اش به عنوان یک قیامت و شگفتی به نظر می‌رسد.

برداشت: در دل دوری او هر قدمی که برمی‌دارم، مثل آتش سوزان است و آه، که به خاطر عشق او من مورد سرزنش قرار می‌گیرم.