غزل شمارهٔ ۲۴۷۱

برداشت: یک نفر به خاطر غم، دچار آتش سوزی شد و تمام جهان را سوخت. هیچکس نتوانسته است که این راز را درک کند.

برداشت: او با قدرت جاذبه‌اش مرا به هر سمتی می‌کشد. ای شگفتی! هیچ‌کس را ندیدم که مانند من به این شدت کشیده شود.

برداشت: در اینجا به توصیف حالاتی پرداخته می‌شود که در آن موسیقی و شراب جایگاه ویژه‌ای دارند. در واقع، صدا و لحن ساز و نیز نوشیدنی، همگی موجب ایجاد حسی از سرور و شادی در آدمی می‌شوند. به نوعی، گفته می‌شود که این لذت‌ها آنقدر زیادند که نمی‌توان برای توصیف آن‌ها حد و مرزی قائل شد. تمام این حالات و احساسات، به نوعی از چشیدن و تجربه کردن به دست می‌آید و نشان‌دهنده عمیق‌ترین لذت‌های زندگی است.

برداشت: عشق مانند ظرفی است که در دست من قرار دارد و من همچون شیشه‌ای هستم که در زیر پا شکسته می‌شود. این احساسات و آسیب‌ها به خاطر قدم‌های کسی که به سراغم آمده، به وجود آمده‌اند.

برداشت: در مسیر افرادی که به دنبال راهنمایی هستند، همواره تعداد زیادی شیخ و مرید وجود دارد. اما در مقام یگانه‌ای که به حقیقت می‌رسد، نه شیخی وجود دارد و نه مریدی.

برداشت: او در میان مردم معروف و زبان‌زد شد، اما صحبت از سایه‌ای به نام بایزید است و نه خود بایزید با ذات و مقامش.

برداشت: به عاشقان خبر دهید که زمان ملاقات فرا رسیده است؛ زیرا هیچ کس نه تنها رمضان را ندیده که به عید هم نرسیده است.