غزل شمارهٔ ۲۴۷۰

برداشت: جانم فدای کسانی است که عاشقانه زندگی می‌کنند و عشق را می‌پرستند. ای پسر، عشق مانند بادی است که به راحتی می‌گذرد و باقی مسائل فرعی هستند.

برداشت: از شراب عشق مسرورم و آتش این احساس را به من بشناسان! پای خود را در آتش عشق بگذار و دیگر از این نفاق و تردید چه فایده‌ای داری؟

برداشت: از آسمان تا زمین یک زنجیره‌ی آتشین وجود دارد. اگر به دنبال حقیقت هستی، این زنجیره را در دست بگیر.

برداشت: عشق را نپرس چگونه است، زیرا عشق به نوعی دیوانگی است و هیچ قاعده و قانونی ندارد. این احساس نه از روی عقل و خرد بلکه از روی احساسات عمیق و گاهی نادیده‌گیری عقل به وجود می‌آید.

برداشت: عشق را بپرست، ای پسر! عشق چیز خوبی است، پس به سوی جان پاکان و صاف و راست برو.

برداشت: چرا که راه تو به سمت زوال و نابودی می‌رسد، دشمنت را کجا را دارد که بتواند تحمل کند؟ و بلکه آتش شدید، همه‌جا حاضر و همه‌چیزسوز است.

برداشت: ای کاش تو جان مرا طوری صاحب شوی که زندگی‌ام را با شادابی پر کنی. مرا مست و مدهوش کن و معجزه‌ات را دوباره به نمایش بگذار.

برداشت: لحظه‌ای سکوت کن و در آرامش خود فریاد بزن. وقتی تو صحبت نمی‌کنی، در این سکوت حالت سخن‌گو بودن را داری.

برداشت: سخن گفتن بدون دل و جان مانند روش گاو سامری است. پسر، سعی کن که راست و درست بروی، چون تو فرد بااستعدادی هستی.