غزل شمارهٔ ۲۴۶۸

برداشت: تنها چیزی که از عاشقان باقی می‌ماند، استمرار جان آنهاست و روایت آرامش‌های عشق وجود ندارد، چرا که عشق انتهایی ندارد.

برداشت: شکر را از همه جا شنیدم که این گله چقدر خوشحالند. اما به حرف‌های نامناسب آن‌ها توجه نکن، زیرا ممکن است شکایت‌هایی داشته باشند.

برداشت: عشق مانند ماهی است که نورش همه جا را روشن می‌کند و حسد و دشمنی نمی‌تواند به او آسیب برساند، تنها نوید خوشحالی و سرور برای او صادر می‌شود.

برداشت: هر صبحی خوشی و شیرینی خاصی دارد، هر گوشه‌ای از آن تازگی و شادابی می‌بخشید. هر قدمی که برمی‌داریم، شگفتی‌هایی را به همراه دارد و هر نفس که می‌کشیم، لطف و لطف ویژه‌ای برای ما به ارمغان می‌آورد.

برداشت: وقتی خوبی و فضیلت در انسان به اوج می‌رسد، آن مدد و یاری‌ای است که برای مقابله با چشم‌بد و بلاها به او کمک می‌کند.

برداشت: در پی جست و جوی زیبایی، آسمان نیز مانند عاشقان در تلاش است، زیرا زیبایی صورت معشوق بسیار نادر و همچون نشانه‌ای برجسته است.

برداشت: نور زیبای عشق را بدان که هر صبحگاه، خورشید نیزه‌ای از نور را به سوی دنیا می‌تاباند و پرچم روشنی را در آسمان برافراشته می‌کند.

برداشت: عشق، زمانی که راهنمایی کند، باعث آرامش روح می‌شود و انسان را از دامان آسمان فراتر می‌برد و به او می‌گوید که در سرزمین خود زندگی خوبی دارد.

برداشت: خداوند فرمود: اگر عشق وجود نداشت، چطور می‌توانستم به زیبایی تو توجه کنم و آن را در آینه وجود نمایان سازم؟

برداشت: هرچند که میوه، نتیجه نهایی درخت است و درخت خود، ابتدا و آغاز کار به شمار می‌آید، اما میوه به واسطه مقام و مرتبه‌اش، از آن درخت به وجود آمده و آغاز را نشان می‌دهد.

برداشت: بیش از حد صحبت نکن، زیرا دل من از حالت و زبان تو به خوبی می‌داند که در شادی و غم چه می‌گذرد.

برداشت: در اینجا به نظمی از ارتباطات درون‌گروهی اشاره می‌شود که افراد به دلیل سکوت و آرامش حاکم بر فضا، از آن خارج شده‌اند. این سکوت به حدی قوی است که توانسته است آن‌ها را به خود جلب کند و بر شدت احساساتشان بیفزاید. در واقع، تاثیر سکوت بر احساسات آنها به گونه‌ای است که نمی‌توانند در چنین فضایی باقی بمانند.

برداشت: هرچند صدای بلبلان برای دل‌های بی‌خبر تسکینی ندارد، اما عشق تنها از این راه به تو دست نخواهد داد.