غزل شمارهٔ ۲۴۶۷

برداشت: در اینجا می‌گوید که کعبه، که مقدس‌ترین مکان برای مسلمانان است، به دور خانه‌ی یک بت می‌چرخد. این سؤال وجود دارد که این بت چه ویژگی خاصی دارد که چنین احترامی را جلب کرده و چگونه چنین مصیبت و بلیه‌ای پیش آمده است.

برداشت: ماه به شکل یک قرص نیمه‌کاره در برابر او قرار دارد و شکرش مانند نبات‌هاست که به راحتی در دسترس است و چون این زیبا به صورت مگسی زحمت می‌کشد، به نظر می‌رسد که همه چیز به‌راحتی و زیبایی برای او فراهم شده است.

برداشت: تمام پادشاهان پیرو دین و تمامی فرشتگان امین، در حال سجده هستند و به تو ای بت، برای خداوند رحمت می‌خواهند.

برداشت: مردم بسیاری از دریاها و جواهرات عشق را از آن طرف که بلندمرتبه و با شرف است، با صدف سختی که دارند، به دست می‌آورند.

برداشت: او همان بهشت و نعمت‌هایش است، شادی و خوشی‌های خود را دارد و در درخشندگی‌اش، نشانه‌ای از عظمت و بزرگی وجود دارد.

برداشت: به این پیام گوش کن و خود را آماده پاسخگویی کن. ذره‌ای از نور خورشید، رقیب و همراهی پیدا کرده و مسأله‌ای را در میان آورده است.

برداشت: ای تبریز، تو جایگاه شمس هستی و به خاطر ویژگی‌های بزرگ و کرامت‌هایت، سخنانی شیرین و دلنشین درباره‌ات گفته می‌شود که محدودیتی ندارند و به عمق بی‌نهایتی می‌رسند.