غزل شمارهٔ ۲۴۶۵

برداشت: تو آمده‌ای تا رازی که در دل دارم را برای دیگران افشا کنی و آن معشوق نامرئی را به همگان نشان دهی.

برداشت: شب گذشته خیالت با حالتی سرمست به سراغم آمد و در دستت جایی برای نوشیدنی داشتی. به تو گفتم که من شراب نمی‌نوشم، اما تو گفتی که نکن این کار را، چون به خودت ضرر می‌زنی.

برداشت: به او گفتم که نکند شرم بر من غالب شود و دلم بترسد. اگر بخواهم به موهای زیبایت دست بزنم، تو باز مرا دور خواهی کرد و به من بی‌اعتنایی خواهی کرد.

برداشت: او دید که من با ناز و لوندی رفتار می‌کنم و به من گفت: «بیا، چه عجیب است! کسی جان خود را به تو می‌دهد، اما تو با جذبه‌ات، او را رنجیده خاطر می‌کنی.»

برداشت: با همه افراد در ارتباطی، اما با کسی چون من که در دل خود رازهای پنهانی دارم، نمی‌توانی همه چیز را در مورد من بفهمی.

برداشت: در دل من گنجینه‌ای وجود دارد که ارزش آن را نمی‌دانی. چرا به زمین و چیزهای سطحی نگاه می‌کنی، در حالی که من همان قبله و هدف بلندپروازانه‌ام که به آسمان اشاره دارد؟

برداشت: به سوی پادشاهی نگاه کن که می‌تواند نور و روشنی را به تو ببخشد. اما اگر در برابر او سرکش باشی، هنگام مرگ چه کار خواهی کرد؟

برداشت: وقتی رنگ رخسارت زرد می‌شود، به خاطر اوست. مانند زعفران که با رنگش همه چیز را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد، تو نیز باید به خاطر او دلت را در تنگنا قرار دهی.

برداشت: مثل خروس باش که هوشیار و زمان شناس است و همیشه پیش قدم است. زشت است که خروس را به مرغ تبدیل کنی و مانند سایر پرندگان عادی درآوری.

برداشت: به طور کلی، این بیت به این معناست که اگر به شکل نادرستی نشسته‌ای، باید به درستی سخن بگویی، زیرا این حقایق بیانگر وجود و روح تو هستند. من نیز در سمت دیگری از وجود تو جریان دارم و بر تو تأثیر می‌گذارم.

برداشت: اگر به دیگران به اندازۀ نیازشان کمک کنی، حتی اگر کم باشد، می‌توانی قلبی بزرگ و پر از عشق بسازی و به جای خالی خود معنا بدهی.

برداشت: اگر برای چند روز چشمانت را ببندی و از حوادث دنیا دوری کنی، می‌توانی به حقیقتی عمیق و قابل درک دست پیدا کنی که مانند دریا در برابر چشمانت نمایان می‌شود.

برداشت: اگر برای نشان ما، راست به خودت بنگری، مثل تیر یک ساعت، قامتت را همانند تیر چرخ بر کمان خود بکش.

برداشت: بهتر از این که من گناه تو را توضیح دهم، دوست دارم بدانم که تو به چه شکلی از من شکایت خواهی کرد.

برداشت: این جمله به این معناست که آن حرفی که در دل داری و نمی‌توانی به زبان بیاوری، آن‌قدر بزرگ و عمیق است که حتی اگر بخواهی به جزئیات آن بپردازی و همه نکاتش را یکی یکی بیان کنی، هنوز هم نمی‌توانی به خوبی احساسات و تفکراتت را منتقل کنی.