غزل شمارهٔ ۲۴۶۳

برداشت: او از شدت عشق و اشتیاقش به دنبال یک راهی می‌گردد که بتواند به هدفش برسد. در هر لحظه آرزو دارد صدایی بلند و حماسی به پا کند و زندگی‌اش را پر از شور و هیجان کند.

برداشت: هر سفری که آغاز می‌کنم، بهایی گزاف می‌پردازم، زیرا برای پیدا کردن از دست‌رفته‌ها و دوستانم، هر سختی را تحمل می‌کنم.

برداشت: آه از کسی که بر دل من جراحتی عجیب می‌نهد، و زخم‌هایی به پاهای دلم می‌زند که نشانه‌ای از رفتن اوست.

برداشت: زهره از بالای آسمان شعله‌ای را به پایین می‌فرستد و در عین حال، قدرت و جذبه او به اندازه‌ای است که زمین را تکان می‌دهد و زلزله‌ای به وجود می‌آورد.

برداشت: هرگز از کسی چیز نمی‌خواهم و اگر هم بخواهم، او ممکن است مرا طرد کند. اگر او بخواهد من را دور کند، به سرعت این کار را انجام می‌دهد.

برداشت: وقتی از او دور می‌شوم، حسی به من دست می‌دهد که عشق بر心م می‌نشیند، مثل سرمای چله‌ای که بر سرم می‌افتد.