غزل شمارهٔ ۲۴۶۰

برداشت: ما هرکدام ویژگی‌ها و صفات خاص خود را داریم. من نه همانند تو هستم و نه تو به گونه‌ای هستی که من هستم. همچنین هرکدام ما در موقعیت‌ها و دنیای خودمان قرار داریم که از هم متفاوت است.

برداشت: من تمام وجودم تحت تأثیر توست و تو در عمق وجود من هستی. حتی اگر به مقام مه و خورشید برسم، باز هم از تو کمتر هستم.

برداشت: وقتی تو با زیبایی‌هایت به سمت من می‌آیی، من انتظار دارم که با آرامش و به آرامی حرکت کنی تا بتوانم مطمئن شوم که خود تو هستی و نه کسی دیگر.

برداشت: شب گذشته از کنار درم عبور کردی، اما بویی از تو بر نگرفتم. خبر از تو به گوشم رسید و جان و روح من فقط تو هستی.

برداشت: وقتی که جان و دل مثل گیاهی رشد می‌کند، دیگر چه جایی برای جان و دل وجود دارد، ای دل و جان من که تو هستی؟

برداشت: ای خدا، تو ناظر و نگاهبان ما هستی، همان‌طور که خرد و عقل حاضرند. اما من کجا جرات و توانایی دارم که به عظمت تو پی ببرم و وجود تو را درک کنم؟

برداشت: وقتی که تو با محبت و توجه خود مرا از آن جا که هستم به سمت خود کشیدی، می‌خواهم که در کنار تو بنشینم و آن مناظر زیبا را با تو تقسیم کنم.

برداشت: من در حال مستی هستم و تو نیز به خاطر من مستی را تجربه می‌کنی. اشتباهات و لغزش‌ها از من ناشی می‌شود. هرچند من به تو نمی‌رسم، اما این را می‌دانم که تو را به خودم نزدیک می‌کنم.

برداشت: صبر و صبَر جناس است. صبَر گیاهی تلخ است که اینجا مولوی می‌گوید چون اسم تو را بر زبان آوردم، باید خاموش باشم و صبر کنم و گیاه صبر را بخورم تا دفعه‌ی بعد در آوردن نام تو دقت کنم.