غزل شمارهٔ ۲۴۵۹

برداشت: اگر تو تا صبح صبر کنی، عارف گوینده به تو خواهد گفت که تو از نظر دل‌های خسته، جان و نگهبان من هستی.

برداشت: مانند علی در صف خود ایستاده، سر خود را از دست نده و وسوسه‌ها را کنار بگذار تا دچار راهزنی نشوی.

برداشت: اگر بر دزدان و ستمگران ضربه بزنی، آن زمان است که حق تو را به عنوان سرباز و ستایشگر نام می‌گذارد، من حتی اگر در وطن خودم باشم، به نام حاجی شناخته می‌شوم.

برداشت: ای ساقی، جامی از بهشت که شیرینی و لطافتش مانند قند و عسل است. تو محل زندگی جان و دل هستی و گنجینه‌ای از خوبان و نعمت‌ها را در خود داری.

برداشت: حرکت پرنده‌ای در آغاز روز آسمانی، صفای جمع را همچون نمک در نظر می‌آورد و شمعی از نور خدا را در ظرفی قرار می‌دهد.

برداشت: به من نوشیدنی بده و مرا مست کن تا همه رفقایم را تحت تاثیر قرار دهم و با صدای بلند و شجاعت با آنها برخورد کنم.

برداشت: اشاره است به حدیث ‌«لا يلدغ المؤمن من جحر مرتين»‌؛ مؤمن از یک سوراخ دو‌بار گزیده نمی‌شود.

برداشت: ای دل من، ساکت باش و نام من را نبر. نام کسی را ببر که از من، گل تر و خوش‌زبان‌تر است.