غزل شمارهٔ ۲۴۵۷

برداشت: ای دل، که در پی چیزهای بی‌فایده سرگردانی، بارها به تو گفتم که دل را به کسی که اعتماد ندارد، نسپار.

برداشت: در یک بازی شطرنج، تو با مهارت و ترفندهای خود مرا که ساده‌دل و بی‌توجه هستم، به راحتی به کنج می‌کشی و در چنگال خود می‌گیری.

برداشت: تمام اموال و لباس‌هایم را برده‌اند و من دیگر چیزی ندارم. زمانی که من به دنبال نعمت و ثروت او بودم، نتوانستم حتی به کمترین چیزها دست پیدا کنم.

برداشت: عشق قدیمی که جان مرا می‌گیرد و هر لحظه به من زندگی تازه‌ای می‌بخشد، تا زمانی که او مرا به کام خودش بکشاند.

برداشت: کسی که قدیمی و کهنه است، ولی صفاتش جوری است که مانند خداوند، از جهات مختلف نیکو و خوش‌طینت به نظر می‌رسد و خبرهای خوبی را می‌شنود و نقل می‌کند.

برداشت: دنیا به زیبایی تو مانند انبوهی از گل‌هاست، ای سرو بلند قامت. دشمن تو مانند دانه‌ی جو است و یار تو شبیه دانه‌ی گندم است.

برداشت: ای باد! با ویژگی‌های خود، وجود همه را به‌سوی خود جذب کن و مانند خورشید، شبنم را از زمین برشکنی و بالا ببری.

برداشت: تو مثل خورشید هستی اما نه به خاطر حرارت و گرمایی که دارم. تو همچون نسیم هستی با لطافت و ملایمت، نه مانند نسیمی که با سرعت و بی‌تابی می‌وزد.

برداشت: اگر در دل من صفت نادرستی پیدا شود، تو آن را از ریشه بکن، مانند اینکه صاحب باغ، شاخه‌ی کج درخت را قطع می‌کند.

برداشت: اگرچه خانه دین ممکن است به خاطر حسد به خطر بیفتد، اما موش که نماد این حسد است، کی می‌تواند جلوی گربه را بگیرد؟ او با دم گربه فرار می‌کند.

برداشت: آب و گل با هم ترکیب می‌شوند و شکوفا می‌شوند، اما دل‌ها به خاطر محبت یکدیگر جمع شده‌اند و در عین حال، دوگانگی و جدایی میان‌شان وجود ندارد.

برداشت: به جلوتر برو تا وقتی که من اینجا نباشم و هیچ سخنی از تاریکی وجود نداشته باشد، چه چیزی می‌تواند بزند؟ پیش حضور تو، چون شربت خوشگوار.