غزل شمارهٔ ۲۴۵۶

برداشت: در این بیت به توصیف زیبایی‌ها و جذابیت‌های عشق و دوستی پرداخته شده است. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که در یک رابطه، هم نیاز به همفکری و همفهمی وجود دارد و هم این که خوشبختی و شیرینی‌های زندگی مانند شکر در یکدیگر تنیده شده‌اند. عشق و دوستی مثل قمر و قمری به هم وابسته‌اند و این زیبایی‌ها می‌توانند زندگی را شیرین‌تر کنند.

برداشت: در اینجا به توصیف حالاتی پرداخته می‌شود که همزمان با شادی و خوشبختی، غم و نگرانی هم وجود دارد. به عبارتی دیگر، اشاره می‌شود که در کنار خوشی‌ها و شب‌های خوش، دل مشغولی‌ها و غم‌ها نیز وجود دارند که نشان‌دهنده تضاد در زندگی است.

برداشت: در دل گل، هم گل سرخ و هم سمن وجود دارد، و تو با طعنه به آسمان می‌زنی و حتا می‌توانی زهره و مه را از بین ببری.

برداشت: چند بار ماه در آسمان چرخید تا به خودش برسد و تو به او نگاه کنی؟ چند بار شکر ذوب شد تا تو به او توجه کنی؟

برداشت: چندین بار دل من در آرزوی دلبستگی‌های مختلف دچار شور و شوق شد، تا زمانی که تو از کنار آن بگذری.

برداشت: به من یک جام شاداب بده، زود باش و میش بده، چرا که پرنده صبحگاهی (خروس) از صداهای ناله باقی مانده است و وقت بی‌رحمی برای خود را از دست داده است.

برداشت: اگر در میکده‌ها هر سو زیبا رویی پیدا می‌شود، زیبایی تو در میان آن‌ها از همه بیشتر و منحصر به فردتر است.

برداشت: تو هم کمک‌کننده جنون و دیوانگی هستی، هم زیبایی عقل و خرد. بلا و مصیبت از سوی تو به ما می‌رسد، اما تو خود سپری در برابر آن بلاها هستی.

برداشت: وقتی که صلاح و خیر در دل و دین به دست جمعی امن و معتبر رسید، مادر نعمت‌ها و برکت‌ها به عنوان سرپرست و پشتیبان، جان را به عنوان فرزند خود پرورش می‌دهد.