غزل شمارهٔ ۲۴۵۵

برداشت: ببین که جز دل‌های نیکوکاران، چیزی را ننگر و تمایل نداشته باش. ای دل، غفلت نکن که هر کاری که از آن شخص بکنیم، جان خود را از دست نخواهیم داد.

برداشت: تا زمانی که خود را تسلیم نکنید و خاکی نشوید، دری به روی شما باز نخواهد شد. همچنین، تا زمانی که غم و نگرانی را از دل نرانید، نمی‌توانید زیبایی و شادی را از زندگی خود بزدایید.

برداشت: برای به دست آوردن چیزی با ارزش، باید تلاش کنی و به زحمت بیفتی. اگر به سمت دریا نروی، نمی‌توانی گوهر و مرجان پیدا کنی.

برداشت: چرخ روزگار بر تو نمی‌افتد تا زمانی که تو تسلیم نشوی. هیچ‌کس ارزش‌های تو را نخواهد خرید تا زمانی که به سنجش آن‌ها نروی.

برداشت: تا وقتی که به عشق و معرفت خدا غرق نشوی، غم و دردی از تو دور نمی‌شود. سعی کن که مانند گرگ، به یوسف در کنعان آسیب نرسانی و به دنبال ضعف او نباشی.

برداشت: تا زمانی که خود را اصلاح نکنی و به تلاش نپردازی، نمی‌توانی به مقام محمود و رفیع دست پیدا کنی و بدون تلاش، قادر به دستیابی به نعمت‌ها و قدرت‌های بزرگ نخواهی بود.

برداشت: نعمت بدن باعث سست شدن و راحتی تن می‌شود، ولی درد و رنج برای دین، انسان را رام و منضبط می‌کند. تا زمانی که سختی‌های ایمان را تحمل نکنی، به خوشبختی واقعی نخواهی رسید.

برداشت: به خودت نیا، نرو به سمت بازار دنیا، چون در این خرید و فروش اگر چیزی را ندهی، چیزی هم نخواهی برد.

برداشت: اگر به زمین عادی و بی‌ارزش توجه کنی، هرگز گل‌هایی چون سوسن و نسرین نخواهی دید. برای رسیدن به مقام‌های بزرگ و دست‌یابی به چیزهای ارزشمند، باید از وضعیت کنونی و عادات کهنه خود خارج شوی.

برداشت: ای کاش که دل خوشی برای تو نداشته باشم، تا زمانی که مال مسلمانان را به ناحق نگیری و کافر نشوی.

برداشت: هیچ‌کس چیزی از دنیای فراتر نبرده است، پس خود را ناراحت نکن زیرا تو هم از آن دنیا هیچ نگرفته‌ای.

برداشت: از کیسه خودم نگه نمی‌دارم که ایمانم را ببرم. تو اگر به جان بزرگی بخلی، جانت را نمی‌توانی به محبوب بدهی.

برداشت: ای کشش عشق خدا، نمی‌گذارد که از لطف تو بی‌بهره بمانم، در حالی که هیچ‌گونه وابستگی به دنیا ندارم تا بتوانم دل را از آن‌ها جدا کنم.

برداشت: ای محبوب، بیا و دامن ما را بکش، چرا که دلی که تو به آن راهی برای آرامش نمی‌گشایی، همیشه در پریشانی خواهد بود.

برداشت: اگر وعده‌ات را به درستی انجام بدهی، نمی‌توانی از کشش و جذبه‌ات استفاده کنی تا همه را به رقص درآوری و به سمت میدان نبری.

برداشت: ای لب من، هیچ چیز نگو تا دل من باز شود، زیرا تو همچون سنگی سرد و بی‌احساس هستی و نمی‌توانی لعل خوش رنگ بدخشان را به دست بیاوری.

برداشت: با اینکه اگر شروط زیادی هم بگذاری، باز هم هیچ چیز به دست نخواهی آورد، زیرا تو به خاطر بی‌طمعی‌ات نمی‌توانی طلا را از گردن حرمدانی (مردی با کردار و صفات خوب) برداری.