غزل شمارهٔ ۲۴۵۴

برداشت: زندگی در این دنیا مانند یک تکه پول است، گاهی خوشحالی و گاهی ناخوشی به همراه دارد. اما اگر عاشق آن شوی، می‌توانی به جاودانگی خوشی و لذت دست یابی.

برداشت: روز و شب، سپید و سیاه، عمر انسان را به صورت گذرا نشان می‌دهد. در این میان، به دنبال حقیقتی باش که مانند نور خالص و بدون آلودگی است.

برداشت: ای انسان که در خود فرورفته‌ای، حواست به مرگ و قبر نیست، اما به یاد داشته باش که در همین لحظه‌ای که در فکر خودی، در قبر و گور خود نیز هستی.

برداشت: کار اصلی و روزی تو دیدن و رسیدن به روزی ده است در حالی که عمرت را پی رزق هدر میدی

برداشت: تو مانند طوطی نادری هستی که در معدن شکر زندگی می‌کند و مانند بلبل نادری هستی که در باغ گل و کنار لعل لبان تو به سر می‌برد.

برداشت: لیلی و مجنون هر دو از یک جنس و ذات هستند، مانند دو تصویر در آینه که شباهت زیادی به هم دارند، اما در واقعیت هر کدام بر اساس شرایط و ویژگی‌های خاص خودشان با هم فرق می‌کنند.

برداشت: دانشمند مانند دریاٌی از صفا و پاکی است و شکل و قالب او تنها مثل کفی است که بر روی این دریا قرار دارد. حالا به دریا نگاه کن و ببین که با چنگ زدن در این قالب چه گوهری را به ظهور آورده‌ای.

برداشت: هیچ توافقی بر روی دریا وجود ندارد، چون حرکات موج به آن آرامش نمی‌دهد.

برداشت: به خاطر اینکه دست‌ها از خشکی و بی‌آبی هستند، شایسته دریا نیستند. چیزهای خوب به سمت خوبی می‌روند و چیزهای بد به سمت بدی.

برداشت: اگر سطح آب همگی از بین برود یا به کناری برود، این به خاطر آن است که در دل دریا هیچ‌کس دو رنگی و نفاق ندارد.

برداشت: موج از درون خود به‌وجود می‌آید و در حالی که به خود می‌نگرد، به احترام می‌افتد و می‌گوید: "ای خود من، آه! چه چیزی فراتر از حد و مرزِ وجود خود دارم!"

برداشت: همه جان‌ها یکی هستند، اما این دنیا فقط بازتابی از آن حقیقت است. اگر با خرد و حکمت به این مسئله نگاه کنی، می‌توانی واقعیت را بهتر درک کنی.