غزل شمارهٔ ۲۴۵۲

برداشت: ای دل، تو نگویی چطور شدی که عشق در وجودت هر روز بیشتر می‌شود؟ گاهی به دلیل غم تبدیل به مجنون می‌شوی و گاهی به خاطر مشکلات و دردها در حال رنج و خونریزی.

برداشت: وقتی که از عشق تو سخن گفتم، صدها مشکل و آشفتگی در وجودم پیدا شد. ای نوازنده با صدای دل‌انگیز، بی‌وقفه بنواز تا صبح فرارسد.

برداشت: گفتم که وقت نوشیدن شراب فرارسیده و خود را در آن غرق کن. اما تو، نام شراب را رها کن و به حال مست‌ها بدون جام توجه کن.

برداشت: تو مانند آتش هستی و من مانند خاکم. تو بر من آتشی روشن کردی که بسیار شیرین و خوشگوار است.

برداشت: به افکار و احساسات خود توجه کن و از زندگی لذت ببر. به عشق و شادی دل بسپار و از لحظات خوشی که پیش رو داری، بهره‌مند شو. از هر فرصتی که برای خوشحالی و ارتباط وجود دارد، استفاده کن و دست به کار شو.

برداشت: به او گفتم که به چشمان من نگاه کن، مثل دریا، و به آن سو نرو، همین جا را ببین. او پاسخ داد که باید به دیوانگی و عشق توجه کنی.

برداشت: ای پرنده زیبا، از باغ گل‌ها بگو، از آن درخت بلند و زیبای سرو بگو، از آن گل‌های خوشبو و معطر بگو، چیزی را پنهان نکن و به روشنی بگو.

برداشت: به پایان هر شکل و ظاهری نگاه کن، به جان خوب و زیبایی که از نور روح القدس تابش کرده است و همچون دایره‌ای که زمین را پوشانده، زندگی را فراگرفته است.

برداشت: هر تصویری که در دست هنرمند وجود دارد، به نوعی نمادی از زیبایی‌ها و معانی مختلف است. در میان این تصاویر، یکی از آن‌ها مانند چادری است که در پس پرده‌ای زیبا و جذاب قرار دارد.