غزل شمارهٔ ۲۴۵۱

برداشت: من از تو درخواست کوچکی دارم تا روز آشتی یک نکته‌ای گفته‌ای که جانم به خاطر آن آماده آشتی است.

برداشت: حیات و شادابی جان، همه امور مهمش را به کنار گذاشته‌ام و دیگر چیزی نمی‌بینم جز آهنگ صلح و آشتی.

برداشت: اگر روح به خشم بیفتد، زندگی شخص همچون زندانی می‌شود. وای بر من که با وجود تن، به آشتی نمی‌آیم.

برداشت: اگر با دیگران خشمگین شوی، خودت را در نظر بگیر و بفهم که وقتی آن‌ها نیز خشمگین شوند، reconciliating با آن‌ها دشوار خواهد بود.

برداشت: اگر دل من به دنبال وصال تو برسد، برای آشتی، هزاران بوسه به خاک پای تو خواهد داد.

برداشت: هر خوبی که از دل و با نیت خیر انجام می‌دهم، نشانه‌ای از محبت و بخشش است که در وجودم نهفته است و هر احسانی که کرده‌ام، نشان‌دهنده‌ی تمایل به صلح و آشتی است.

برداشت: به سبب باران‌های دی ماه، دلم غمگین و بی‌نوا شده است و از درختان و آب و هوا تبخیر شدم. آرزو دارم ناگهان در آغوش صلح و آرامش فرود آیم.

برداشت: من به مقام سلطنت و شاهی دست خواهم یافت و به سوی مهربانی و نیکی می‌روم. در آن زمان، نقشه‌های دوستی و آشتی به ثمر خواهد نشست.

برداشت: ای روح من، به سوی وطن برو و صد باغ و چمن را همراه داشته باش، هرچند که من نتوانستم جایی برای آشتی پیدا کنم.

برداشت: این روزها، هوای بهار را زیبا و دلپذیر کن تا از دل غم و اندوه دور شوم و فضایی آرام و آشتی‌بخش به وجود آید.

برداشت: وجود ما چه آلودگی‌هایی دارد، در حالی که با عمق جان خود در حال پیوستن به زندگی هستیم؛ آیا خودخواهی و ناپاکی‌ها بر ما غلبه دارد یا ما با بزرگواری و آرامش در حال آشتی هستیم؟

برداشت: ای بی‌ادب، چیزی در دل خود مگوی و ساکت باش تا خواسته‌ات در دعا برای آشتی خالص و بدون ریا باشد.