غزل شمارهٔ ۲۴۵۰

برداشت: او در دل خیالش همیشه به یاد توست، به‌طوری که هر جا که نگاه کنی، لطف و محبت بی‌نهایتی را حس می‌کنی که باعث می‌شود هیچ‌چیز از حد و اندازه‌اش فراتر نرود.

برداشت: اگر با اهل صفا و زهد هم‌نشین شوی و در دیانت و شادی آنان شریک باشی، به پا از این خانقاه بیرون نگذار، که خارج شدن از این مکان به ظرفیت و هویت تو آسیب می‌زند.

برداشت: دری وجود دارد که به صورت پنهان و با ویژگی‌هایی خاص، شش طرف دارد. این در به طور مخفیانه هر شب موجودی را به بیرون می‌آورد.

برداشت: زمانی که تو با شور و نشاط به پرواز در می‌آیی، چیزی به تو وصل شده است که نمی‌گذارد خیلی زود پرواز کنی و تا صبح به تو فرصت می‌دهد که آرامش بگیری و دوباره پرواز کنی.

برداشت: بازگرد به رحم رحمتی که در آن متولد شده‌ای، چرا که خلق و شکل‌گیری‌ات هنوز کامل نشده است. این جهان همانند رحم است و تو از خون آن بهره‌مند می‌شوی.

برداشت: وقتی روح بر انسان غالب می‌شود، جسم او را رها می‌کند و مانند جان جعفر طیار، پر از انرژی و توانایی می‌شود، به گونه‌ای که مانند جعفری درخشانی جلوه‌گر می‌شود.