غزل شمارهٔ ۲۴۴۸

برداشت: لطف تو که زندگی‌ام را به من داده‌ای، از حالتی که در مستی تجربه می‌کنم، برایم شگفت‌انگیزتر است. حالتی که بدون نیاز به شراب و ابزار خاصی، همیشه خوشایند و ماندگار است.

برداشت: در یک ساعت خاص به روح خود توجه کن و آن را به گونه‌ای لطیف و پاک کن که تمام شگفتی‌ها و عجایب را در آن ساعت حس کنی.

برداشت: پادشاهی به نام یغمایی که به خاطر نعمت و ثروت تو، به شورش و نافرمانی روی آورده است، در انتظار است تا ببیند تو چه زمانی دست به غارت و چپاول می‌زنی.

برداشت: وقتی روح انسان از جایگاه خود بی‌خبر باشد و ندانسته که عالم معنوی او چه چیزی است، به گردابی از سردرگمی می‌افتد. در این حال، هیچ‌گاه نمی‌تواند به درستی مسیر خود را پیدا کند و هر بار که تلاش کند، در واقع به چیزی شایسته و مناسب خود نمی‌رسد.

برداشت: هر لحظه پاهای تو به دلیل فشار و تنگی کفش دیگران اذیت می‌شود، اما وقتی از کفش خودت استفاده می‌کنی، احساس راحتی و آسایش می‌کنی.

برداشت: روح هر انسانی می‌داند که همراه و جفت او کیست و از عالم غیب، خوب و بد را درک می‌کند؛ زیرا از آنجا هر روح برای خود دنیایی خاص و متفاوت دارد.

برداشت: جان کسی که در این دنیا محبوس است، به خاطر نبودن او در این زمان، توان تحمل ندارد.

برداشت: زمانی که شاهزاده‌ای کودک به دنیا می‌آید، او را در مکانی پنهان نگه می‌دارند و به او لباس و جایگاهی می‌دهند تا روزی بتواند قامت بلند و بزرگی پیدا کند.

برداشت: دل تو را باید باز کنی و به اسرار و رازهای درون خود توجه کنی. در سختی‌ها و چالش‌های این جهان، نیازی به پرسش و درخواست نیست.

برداشت: محل نوشیدن و شگفتی‌های دل‌انگیز، جایی است که مردان واقعی در آن به نشاط و سرخوشی می‌رسند. حال اگر تو هنوز جوانی و در امور زندگی‌ات دچار مانع هستی، باید اندکی صبر کنی تا به هدف و مقصود نهایی دست پیدا کنی.

برداشت: تا زمانی که از گوشه‌ای نعمتی به وجود آید و از دور گردی به جلو آید و پرتو روشنی ایجاد کند، نشانه‌ای از قدرت و موفقیت نمایان خواهد شد.

برداشت: بر روی پرچم نوشته‌اند که این تصویر، نشان خداوند شمس دین است، که از بزرگداشت تبریز و چین به عنوان نشانه‌ای از بصیرت و دانش به شمار می‌رود.