غزل شمارهٔ ۲۴۴۶

برداشت: ای مرد بزرگوار و شجاع، تو که از عالم وجود عبور کردی و به حقایق عمیق‌تری دست یافتی، میخانه‌ها و مجالس شراب را بهم زدی تا به میدان نبرد و افتخار بروی.

برداشت: وقتی که ساکنان آسمان از ما غافل شدند، تو به سمت آنها رفتی و خودت را به آنها نزدیک کردی.

برداشت: ای تو که یک قدم فراتر از دو جهان نهاده‌ای، افسوس! کدام میدان باشد که تو بر اسبان تاختی؟

برداشت: وقتی عشق تو به من حمله کرد، همه‌ی حجاب‌ها و قافیه‌ها از بین رفت و تو هیچ پرده‌ای برای پنهان کردن خودت نداشتید.

برداشت: عقل از تو دیوانه و عشق از تو سرگردان شده است. تو با ورودت به جان انسان، بدن او را بی‌معنی کرده‌ای.