غزل شمارهٔ ۲۴۴۲

برداشت: هر لحظه صدای عجیبی از آسمان به گوش می‌رسد، اما تنها کسانی که حال خاصی دارند، این صدا را می‌شنوند.

برداشت: ای کس که سر خود را پایین انداخته‌ای و مانند الاغ در میان آب و چمن غرق شده‌ای، یک لحظه سر خود را بالا بیاور و نگاه کن تا ببینی نشانه‌ای از زیبایی و عظمت وجود دارد.

برداشت: در این دوران آخر، ساقی به مانند کسی که درب آسمان را باز کرده است، موجب رهایی روح می‌شود و از وجود او لشکری به وجود می‌آید و از راه او، پرچمی بر افراشته می‌شود.

برداشت: در دنیا باید کسی باشد که مانند شیر دل باشد و با قدرت و شجاعتش بتواند پادشاهی را به دست آورد. همچنین برای نوشیدن شراب و لذّت بردن از زندگی، باید جوانی دلیر و شجاع بود.

برداشت: آن کسی که گوشش نمی‌شنود صداهای آسمان، واقعاً بیچاره است و آن روح بی‌مزه‌ای که از شناسایی حقیقت ناتوان است، آرامش ندارد.

برداشت: نهایت چه خواهد شد اگر شبی از جان رها شوی، و از گور جسم خود خارج گردی و در محلی درخشان و وسیع قدم بگذاری؟

برداشت: وقتی از محدودیت‌ها رها شوی و به اوج برسی، همچون آسمان از هر آسیبی در امان خواهی بود.

برداشت: برای فرار از مرگ، جان خود را فدای او کن و به بهشتی وارد شو که در آنجا هیچ‌گونه نقصان و زوالی وجود ندارد.

برداشت: بگذار سکوت کنم تا عشق، داستان خود را بگوید. داستانی زیبا و زندگی‌بخش که هیچ انتهایی ندارد.