غزل شمارهٔ ۲۴۴۰

برداشت: ای خورشید درخشان، تو چنان با کهکشان‌ها آمیخته‌ای که مانند شیر و عسل با مردم در هم تنیده‌ای.

برداشت: شما مانند شراب مفرحی هستید که هر جزء را شاداب می‌کند، یا مانند دوستان بزرگواری هستید که با خاک آمیخته شده‌اید.

برداشت: تو همچون عشق، جان خود را فدای دیوانگی می‌کنی و با عقل حریص و بخیل خود، کم‌عمق و بی‌احساس شده‌ای.

برداشت: ای آتش، تو که بر آب حکمرانی می‌کنی، خانه‌ای برای خود ساخته‌ای و ای نرگس زیبا، چشمانت با رنگ ارغوانی در هم آمیخته است.

برداشت: آنقدر در مشکلات و سختی‌ها غرق شدی که خودت هم در آن مشکلات گم شده‌ای. آنقدر برای یافتن نشانه‌ها و روشنی تلاش کردی که اکنون دیگر نمی‌توانی آن را از دست داده‌ها جدا کنی.

برداشت: ای ذات بی‌نهایت و خدای یکتا، تو به خوبی‌ها و بدی‌ها بازگشتی و خود را از درون خالی کردی و با قهرمانان آمیختی.

برداشت: افراد زیادی به دنبال تو رفتند، اما هیچ کس بویی از تو به دست نیاورد. آن‌ها ناامید و دل‌زده شدند و ناگهان تو را در میان خود یافتند.

برداشت: تو از جنس خاصی نیستی که به تو حیرت بکنند و این یعنی که تو ویژگی خاصی نداری. تو نه این هستی و نه آن، زیرا با هر چیزی ترکیب می‌شوی و مفهوم مشخصی نداشته و در واقع همه‌چیز را در خود می‌گنجانی.

برداشت: هر دو جهان به خانه‌ات آمده‌اند و دور سفره‌ات نشسته‌اند. تو انواع نعمت‌ها را برای میهمانان خود فراهم کرده‌ای و با آنها در حال خوش‌گذران هستی.

برداشت: تو چنان با او آمیخته‌ای که خود را نمی‌شناسد. او چگونه می‌تواند بداند که تو کجا هستی، وقتی که با بدن و جانش یکی شده‌ای؟

برداشت: به نظر می‌رسد که تو با جوانی و سرسبزی خود، به این باغ و گلشن شادابی و زیبایی تازه‌ای بخشیده‌ای. مانند صیدی که با کمان خود به هدف می‌رسد، تو نیز با مهارت و توانایی‌ات به موفقیت دست یافته‌ای.

برداشت: ای خوشبختی و سعادت، تو همچون دزدی که در شب خنک لباسش را می‌دزدد، به سرعت و چالاکی وارد شده‌ای و با کاروانی از زندگی آمیخته شده‌ای.

برداشت: زمان و روزگار همیشه در حال حرکت است و به سوی آینده می‌روند، در حالی که تو با آموختن، مسیر زندگی را برای خودت مشخص کردی. روح و زندگی نیز پیوسته در تلاشند تا با دنیای پیرامونشان ارتباط برقرار کنند.

برداشت: من در محبت و لطف تو گیج و سرگردانم، چون این خشم و قهری که از تو می‌بینم، چه طور توانسته است مانند قصابان سر خود را بلند کند؟ آیا ممکن است که تو با گردن‌ها آمیخته‌ای؟

برداشت: در اینجا گفته می‌شود که زیبایانی مانند یوسف، چهره‌ی خود را به عشق و خیانت آموخته‌اند. همچنین، این زیبایی‌ها به گونه‌ای هستند که مانند عفریت، دلی را می‌آزارند و در عین حال با زیبایی و لطافت گلستان درهم آمیخته‌اند.

برداشت: این را کنار بگذار عارف، به آن نگاه کن که با پاکی و صفا، از اجزای زمین رهایی یافتی و با آسمان آمیختی.

برداشت: ای پرنده‌ی جان، از دام بگریز و در شاخ گل نشسته‌ای. از وسوسه‌های عشق آزاد شو و در دنیای عشق به همپیوندی بپرداز.

برداشت: از آسمان آمدی، ای آب حیات، و بر بام ما برقصیدی و با ناودان در هم آمیختی.

برداشت: وقتی که در خانه نیستی، دزد شبانه چگونه تو را پیدا کند؟ تو بالای بام هستی و با چوب خود به پاسبان می‌زنی و در واقع به نوعی با او درگیر شده‌ای.

برداشت: این سخن به شفافیت و وضوح دعوت می‌کند که رازها و جزئیات را به طور کامل و بدون پرده‌پوشی بیان کنی، ای کسی که توانسته‌ای گفتار و لحن را در بیان خود تلفیق کنی.