غزل شمارهٔ ۲۴۳۹

برداشت: من با دامن کافری که ناز و عشوه دارد به سمت بتکده کشیده می‌شوم، مثل دامن خودم که برای پیگیری آن کسی که خون می‌مکد، به دنبالش می‌دوم.

برداشت: در یک لحظه به من حالت خاصی می‌دهد، در لحظه‌ای دیگر از من دور می‌شود، گاهی من را سرمست و شاداب می‌کند و گاهی هم به حال خودم می‌گذارد. تو همچون سرپرستی خودکامه و دلبسته هستی.

برداشت: من همچون مهره‌ای هستم که در دست او قرار دارد، مانند ماهی که در دستان او می‌لرزد. به خاطر غمزه‌ای از سحار، افکار و احساساتم تحت تاثیر قرار گرفته است.

برداشت: عالم بالا و پایین از اوست، جادوگران و فرشتگان از او نشأت گرفته‌اند، جواهرات گران‌بها نیز به او تعلق دارند، و این همه در کنار هر ناپاکی و بدکرداری وجود دارد.

برداشت: در زمانی که آب خوشی وجود دارد، ماهی مانند برجی از آتش در دل محبوبی است که دلی سخت و مانند سنگ مرمر دارد، مانند خاری که در دل اوست.

برداشت: من می‌خواهم رازهای پنهان گنجینه‌ی این دنیا را با تو در میان بگذارم، اما به من اجازه بده تا زمانی را برای خودم داشته باشم و به آرامی به این موضوع بپردازم.

برداشت: روزی ظرفی را برداشتم تا از آب جوی بنوشم، در آب جوی، تصویر نورانی او را دیدم که مانند ستاره‌ای می‌درخشید.

برداشت: گفتم که آنچه از آسمان طلب کرده بودم، ناگهان در زمین دیدم؛ فضل و رحمت خداوند، درمانی برای درماندگان شد.

برداشت: در ابتدا، من شکر را در دست دارم و شمشیری هندی در دست دارم. در باغ پیروزی، از شکوفه‌هایم مانند گل، رخساره‌ای زیبا و دلربا دارم.

برداشت: آن کسی که به خاطر رنج و غم‌ها، خمیده و ضعیف شده بودم، دیگر در کنار من نیست. این جسم من مثل کمان نوازش شده است و در دست هر مسئله‌ای همچون استخوانی افتاده است.

برداشت: در نیمه شب، خورشید را دیدم که زهره (سیاره زهره) با شوق و شادی وارد شهر خود شد. جالب است که چقدر سرگشته و آواره به نظر می‌رسد.

برداشت: در پیچ و تاب نشان طغرا، این دنیا کهن دوباره به تحول برخاسته و عیسی در گهواره شروع به صحبت کرده است.

برداشت: اگر آتش یا ناراحتی در دل انسان نمی‌افتد، هیچ بدبختی یا نافرمانی به سر نمی‌زند و هیچ انگیزه‌ای برای گناه باقی نمی‌ماند.

برداشت: دنیای عاشقان جان تازه‌ای گرفته است و قرآن آنان درخشندگی خاصی یافته است. جان عاشقان از فریب هر فریبنده‌ای رهایی یافته است.

برداشت: زندگی زیبا و دلنواز همچون ملایک است که در آسمان قرار می‌گیرد، زمانی که دیگر هیچ چیز در دنیا مانند سایر سیارات وجود ندارد.

برداشت: انسان‌ها مانند مورچه‌ها در زندگی خود به دنبال جمع‌آوری و جست‌وجو هستند. در این دنیا، بسیاری از تلاش‌های آنها در پس‌زمینه و به طور پنهان انجام می‌شود، اما در نهایت، حقیقت و اسرار زندگی برای آنها آشکار خواهد شد.

برداشت: شاخ گل بی‌خار می‌شود چون از خفت و ذلت ایمن شده است، زیرا دیگر کسی نیست که آن را بچیند یا گلبرگ‌هایش را بریزد.

برداشت: ای زبان، ساکت باش! مانند زبان گل‌های سوسن، نغمه‌ای نسرای. چشمانت را مانند نرگس کن و به تماشای زیبایی‌های باغ بپرداز.