غزل شمارهٔ ۲۴۳۸

برداشت: تمام لوازم و زیبایی‌های ما را دزدی، تو که از نسل لولا و لولایی هستی، در هیچ مسجدی هم نقشه‌ات را به همراه سجاده‌ای نگذاشتی.

برداشت: اگر در آسمان دگرگونی‌هایی را ببینی که مانند شاخی از یک درخت است و برج قمر در آن به چشم می‌آید، چه خواهد شد اگر این همه تغییرات و زیبایی‌ها به دست من سلیم و ساده بیفتد؟

برداشت: آتش عود ما بلند شده و دودی به آسمان فرستاده است. باد همان دود را پراکنده کرده و وجود ما را شکاسته است. ای ساقی، باده‌ای نادر به ما بده.

برداشت: در کارهای سخت، به دریا می‌رود و برای رسیدن به منزل، جانش را فدای داستان دلش می‌کند. کیست که عاشق باشد و دلش را به کسی داده باشد؟

برداشت: دل آن کسی است که در سختی و صبر استوار بماند، نه مانند تو که در گوشه‌ای نشسته‌ای و تسلیم شده‌ای.

برداشت: شما در اندوهی گرفتار شده‌اید که نمی‌دانید تا کجا می‌خواهید به آن ادامه دهید؛ آیا به خاطر آرزوی چیزی بی‌ارزش است یا تحت تأثیر وسوسه‌های کسانی قرار دارید که شما را به سمت انحراف می‌برند؟

برداشت: از موهای خود شرم کن و از سر و وضع نگران کننده‌ات. در هر حال، چشمانت را بر مشکلات آینده ببند و با زبان لجام گسیخته‌ات دیگران را آزار نده.

برداشت: خوب است که انسان عقل خود را به کار بگیرد و پایان کار را با دقت ببیند. از طمع و شهوت دوری کند و در عشق آماده باشد.

برداشت: سکوت کن، چون پرنده‌ای گفت: من پرواز سبکی به سمت باغ نکردم و در جایی محبوس نیستم که در دفتر یادداشتی بنویسند.