غزل شمارهٔ ۲۴۳۰

برداشت: ای کسی که بر اسب جاودانگی سوار هستی و از دنیای فانی می‌گذری، تو می‌دانی و بینا هستی و به جایی می‌روی که خود می‌دانی.

برداشت: بدون همراهی جسم و خواسته‌ها، بدون وابستگی و تست و بدون هدف، از تلخی‌ها رها می‌شوی و به خوشبختی می‌رسی.

برداشت: تو مانند عقل نیستی که دانه‌ها را بچیند و مانند نفس هم نیستی که از کینه پر باشد. تو روحی از حیوانات نیستی، بلکه جان خودِ جان هستی و به سوی معانی بلند می‌روی.

برداشت: ای کسی که مانند آسمان به هم پیچیده‌ای، همچون ماه که در زیبایی تابیده، در جستجوی نشانه‌ای در میان عدم و بی‌نشانی، در حرکت هستی.

برداشت: ای شخصی که در ناز و نعمت عشق او غرق شده‌ای و از خواب و مستی ناشی از عشق او بی‌خود شده‌ای، تو در تفکر و درس‌های معنا و مفهوم او به سمت تلاش و جستجو می‌روی.

برداشت: ای خوی تو مانند آب زلالی است که به زمین جان و زندگی می‌بخشد و آن را خوشبو و زیبا می‌کند تا کسی گمان نکند که تو بی‌هدف و بدون انگیزه پیش می‌روی.

برداشت: در جستجوی سایه‌ی منصور حق باش تا او آشکارا بگوید که چقدر به کسی که به او کمک می‌کند نزدیک شده‌ای و به کجا خواهی رسید.

برداشت: در شب، کاروان‌ها از این دنیا به سمت آسمان می‌روند، اما تو به تنهایی به گونه‌ای حرکت می‌کنی که گویی صد کاروان را همراه خود داری.

برداشت: ای خورشید، تو که در جهانی بزرگ و روشن می‌درخشی، چگونه می‌توانی در یک ذره کوچک مخفی باشی؟ تو پادشاهی بزرگ و با عظمتی، که در پاسداری و حمایت از موجودات می‌کوشی.

برداشت: ایجاد کرده‌ای معماهایی شگفت‌انگیز که فراتر از زمان و مکان هستند، به طوری که چشمان بیننده فکر می‌کند تو در جایی در حال حرکت هستی.

برداشت: ای رحمت پنهان، چند بار به زیبایی بهاری می‌نمایی و ای حقیقت بی‌نظیر، چند بار در زمان خزان نمایان می‌شوی؟

برداشت: سرانجام از این شکل و ظاهر خود بیرون بیا و چادر را از سر بردار. تا کی می‌خواهی در رنگ و روی انسان‌ها در گل و زحمت زندگی کنی؟

برداشت: ای تو که هم در ظاهر و هم در باطن هستی، مانند جان من. تو هم مانند جانم برای من عزیز و محترم هستی. چطور می‌توانم تو را در خفا ببینم، در حالی که در بی‌زبانی و سکوت به تو فکر می‌کنم؟