غزل شمارهٔ ۲۴۲۷

برداشت: اگر از درختان باغ آگاه بودی، از ترسیدگی می‌باید خون گریه می‌کردی. و اگر از عقل مطلع بودی، از دیدن جریان جیحون می‌ترسیدی.

برداشت: اگر روزی چهره‌ات را از پشت ابرها بیرون بیاوری، مانند تکه‌ای از خورشید، در هر جا که بروی، مردم به یاد عاشقانی چون لیلی و مجنون به تو خواهند نگریست.

برداشت: اگر فقط یک گوشه از گنج‌های ارزشمند او را در مکان پایین‌تری قرار دهی، در هر گوشه آن ویرانی، صدها گنج از قارون پیدا می‌شود.

برداشت: اگر آنچه در دل حک شده، بر چهره‌ات نمایان شود، حتی اگر با دست و صورت نشسته به سمت من بیایی، باز هم مانند شیخ ذاالنون خواهی بود.

برداشت: اگر آن شخص سحرآمیز نیست که می‌تواند چشمانت را زینت بخشد، باید بدانیم که چشمان و دل این جسم و وجود، به بلندی آسمان رسیده‌اند.

برداشت: ای آقا، تا کی باید به این نگاه کردن ادامه دهی؟ آیا این نگاه ارزان و ساده است؟ اگر از این نگاه به معشوق برسی، چه خواهد شد؟

برداشت: مهمان جدیدی آمده است و این نعمت و ثروت دنیا برای ما کافی است. اگر تو هم به جمع مهمانان افزوده شدی، این نعمت بیشتر خواهد شد.