غزل شمارهٔ ۲۴۲۴

برداشت: آیا عاشق در خوشحالی نیست وقتی که زمانه با او همگام باشد و در اوضاع خود به صلاح و خوبی برسد؟

برداشت: دل تنگی ناشی از جدایی، در اوایل روز به سراغم آمد و سپس در شب، مانند مهتابی زیبا به سراغم آمد.

برداشت: او به ماه گفت که در دل من آتش افکنده‌ای. دوستش به او گفت که اکنون من ضامن و حمایت کننده‌ات شدم.

برداشت: عاشق به گونه‌ای کشته می‌شود که هنگام مرگش نمی‌تواند احساساتش را بیان کند.

برداشت: بزرگ‌ترین لذت‌ها وقتی به وصالش می‌رسیم، و بهترین چیزها در کنار او برای ما روشن‌تر می‌شود.

برداشت: کسی که به صورت و چهره‌اش مشابهی را می‌آورد، مانند این است که بگوید آیا ماه می‌تواند به دوری درختان بچرخد یا نه؟

برداشت: به ما کرامت بده ای خدای خیال، چهره‌ای زیباتر از نگاه‌های ما به ما تقدیم کن، چرا که نگاه‌های ما تنها تماشا بوده‌اند.

برداشت: شاید به خاطر زبان گفتار کسی، زبان او در روز قیامت به آتش بسوزد و او را بیشتر از شراره‌هایی که تولید می‌کند، بسوزاند.

برداشت: شعله‌ای از آتش به پا خاست و سپس روزی روشن فرارسید که با کلامی به روشنی خود را بیان کرد.