غزل شمارهٔ ۲۴۲۲

برداشت: این بیت به این معناست که در دیدار و رو در رویی با معشوق، هیچ دلیلی برای جنگ یا ناراحتی وجود ندارد و همه چیز به خوبی و آرامی پیش می‌رود. در واقع، وجود معشوق باعث آرامش و شادی است و هیچ چیزی نمی‌تواند این حالت را مختل کند.

برداشت: اگر سیم و نقره ندارم، اما می‌توانم با باده‌ای گرانبها چون زر، دستم را زینت ببخشم.

برداشت: ای کسی که دست کرم تو در هفت آسمان گشوده است، اما دل من همچنان به تو وابسته و در انتظار رحمت توست.

برداشت: چیزی جز عدم و نبودن برای من ارزش ندارد، تو تنها به یک لقب و نام موجودیتی هستی.

برداشت: تو هم لطیف و شکننده‌ای و هم در بندهایی گرفتار، مرهمی برای جانم برسر آن اندوه و شکست قرار ده.

برداشت: دوست عزیز، محبت و علاقه‌ات را به آن شخص شیرین و دوست‌داشتنی ابراز کن و نه به این خادم و خدمتگذار بی‌مقدار.

برداشت: این بیت به این معنی است که ای دل، به تو هشدار می‌دهند که در دام‌ها و تله‌ها گرفتار نشوی و از کارهایی که به زیان توست، پرهیز کنی. به نوعی تأکید بر احتیاط و دوری از خطرات دارد.