غزل شمارهٔ ۲۴۲۰

برداشت: دختر زیبا و دلربا با چهره‌ای جذاب و پوشیده نزد ما آمد.

برداشت: از زیبایی‌های گلستان عشق و زیبا رویی، باغ در فصل نو بهار پوشیده شده است.

برداشت: در دل همه عاشقان، سبزه‌زاری سرسبز و پرجنب‌وجوش روییده شده است.

برداشت: در آن لحظه، پرده‌ای که حرارتش همه جا را گرم کرده است، به طور کامل مخفی شده است.

برداشت: دوستان و هم‌قطاران در حال گریه و خونریزی هستند و خونشان در ظرفی پنهان شده است.

برداشت: بوی آن خون به مشام می‌رسد، همچون عطر مشک که در زیر پوشش تاتاری پنهان شده است.

برداشت: مشتاقان به ارادت، برای رسیدن به آن یار محبوب، در جستجوی نشانه‌ها و علائمی هستند که آن را پنهان کرده است.

برداشت: شمس تبریز، جان‌تو به من بده و من بوسه‌ای از تو می‌گیرم یا اینکه کنارت قرار می‌گیرم.