غزل شمارهٔ ۲۴۱۸

برداشت: ای محبوب، ای روح من، در سایه‌ی خداوند حرکت کن و بران.

برداشت: شربت آتش را با احتیاط بنوش و آن را پیش پادشاه در پوشش خداوندی نگه‌دار.

برداشت: جام را تا لب پرکن و تا شب در میدان بمان، که در سایه‌ی خداوند هستی.

برداشت: چشم او را ببین که چگونه در خشم خود پنهان است و این پنهان‌کاری در سایه‌ی رحمت خداوند قرار دارد.

برداشت: دوست عزیز و دلنشین با زیبایی خاصی به سراغ ما آمده است، مانند یک مهمان محترم که زیر پوشش حمایت الهی قرار دارد.

برداشت: دیدم که او مست و سرخوش است و من از آن خسته‌ام، اما او به راحتی و بی‌خیالی در پرده‌ای از رحمت خداوند قرار دارد.

برداشت: ای ساقی، شراب را به من بده، به آرامی و با احتیاط، چون در سایه رحمت الهی هستیم.