غزل شمارهٔ ۲۴۱۶

برداشت: برو، چون فقط بز به بزغاله می‌خورد و گوساله نیز متعلق به گاو است.

برداشت: برو برو، چراکه الاغ‌ها دسته دسته جمع شده‌اند؛ هم الاغ‌های جوان هستند، هم پیرها و حتی الاغ‌های یک ساله.

برداشت: از صدای ناله تو، بویی شبیه به بوی الاغ به مشامم می‌رسد، مانند الاغی که در علفزار می‌چرد و مادیان الاغ هم در حال ناله است.

برداشت: برای خوشبویی و زیبایی، باید از هر آلودگی و پلیدی دوری کرد و تنها با پاکی و صفا به دنبال جذبه و جلال بود.

برداشت: در زمانی که الاغ‌ها بوی فضولات خود را احساس کنند، چه وقتی شگفت‌انگیز و چه وضع جالبی است!

برداشت: بیا و نگو که در میدان عشق، دل‌هایی که به خوبی نمی‌پندارند، به آسانی به هدف خود نمی‌رسند؛ زیرا آن‌ها با به کار بردن هزاران نیرنگ و ترفند، می‌توانند به آرزوهای خود دست یابند.

برداشت: در این بیت اشاره شده که معشوقه‌ی زیبایی که دنیا را به خود مشغول کرده است، چه کسی است که او را می‌فهمد و می‌شناسد. شاعر از خواننده می‌خواهد تا از ویژگی‌ها و صفات این عروس دنیا، او را با دلاله (نگهدارنده یا مروج عشق) مقایسه کند. در واقع، اشاره به زیبایی و جذابیت دنیا و نحوه‌ی نشان دادن آن دارد.

برداشت: سکوت کن، چون تو باید در جستجوی حقیقت، حرف نزنی. می‌دانیم که آن شخص با نشانه‌های کوچک و ظریف، به دانسته‌ها و منازل بالاتر می‌رسد.