غزل شمارهٔ ۲۴۱۲

برداشت: ای حکیم فرزانه، من دلخوش و شاداب به خاطر زیبایی چهره‌ات هستم؛ به من نگاه کن و ببین چشمان پر از عشق و سرخوشی‌ام را.

برداشت: از نگاه دلربای تو، دلم به تپش می‌افتد و این دیوانگی است. در واقع، مست بودن و دیوانه شدن، دو احساس متقابل و همزمان هستند که به یکدیگر پیوند خورده‌اند.

برداشت: دل شکسته و خراب من را ببین و خوشی را در من مشاهده کن، مانند اینکه آفتاب بر ویرانه‌ای نظر نوازشی بیفکند.

برداشت: نگاه کن که به خاطر یک نگاه چطور یک دانه می‌تواند درختان عجیب و بزرگی را به وجود آورد.

برداشت: دو چشمان تو مانند تیرهایی هستند که از دلیلی غمگین و عاشقانه شلیک می‌شوند و در رنج و خونریزی غوطه‌ورند. این چشمان، با زیبایی و غم خاص خود، به دل‌های دیگران نیز نفوذ می‌کنند و زخم‌هایی برجا می‌گذارند.

برداشت: دل من و خانه‌ام را به‌گونه‌ای به یغما برده‌اند که مثل حسنک پابرهنه در خانه دویده‌ام.

برداشت: ما به باغ زیبایی تو می‌رویم و هر مانعی را از سر راه برمی‌داریم، به گونه‌ای که هزاران خانه را مثل بیابان ویران کنیم.

برداشت: خوبی و صلاح دین تو مانند ماهی است که در دریا قرار دارد و نسبت به این توضیحات بی‌خیال است. مثل اینکه سر زلف حوریان هیچ گاه از شانه‌ها جدا نمی‌شود و در آرامش خود غرق است.