غزل شمارهٔ ۲۴۱۱

برداشت: دل من مانند چشم است و تو مانند خیالی در آن. خوشا به حال آن خیال زیبا که در دل من است.

برداشت: چگونه می‌توانم امیدوار باشم به وصالی که با بوی محبت چشم‌هایم خراب و سرگردان شده‌اند، ای پروردگار؟

برداشت: زمانی که شیرمست در میان جنگل حضور داشته باشد، چه دلیری و جراتی می‌تواند گرگ و شغال در برابر او داشته باشند؟

برداشت: چشمانت را باز کن و نور خداوند بزرگ را ببین. آن خوش‌اخلاقی که در پرتو نعمت و ثروت نمایان است را در چشمانت مشاهده کن.

برداشت: آنچنان که چتر و سنجق، رنگین و زیبا هستند و مزایای خاص خود را دارند، هدهدی که جان و بالش را دارد، با نگاه به آن زیبایی‌ها حس嫉嫉 و حسادت می‌کند.

برداشت: وقتی زیبایی او همچون آفتاب در چشم‌ها تابید، چه شعله‌هایی از نور و عظمت او در دل‌ها روشن شد.

برداشت: زمانی که عقل و فکر در جایگاه جسمی خود آرامش پیدا کند، دیگر عقل‌ها هیچ فرصتی برای دیدن و درک حقیقت ندارند.

برداشت: چشمان شیفته و سرمست از روح صدر شمس‌الدین پر از حالت و سروری است که به واسطه او در نگاه‌ها جلوه‌گر شده است.