غزل شمارهٔ ۲۴۱۰

برداشت: در اینجا به حالتی اشاره شده که فرد در مکان خلوتی است و با محبوبش و موسیقی محشور است، اما محبوب در خواب است. سخن از آن است که در این وضعیت، باید خجالت بکشد از وضعیت نامنظم و پریشان زلف‌هایش. یعنی به نوعی به زیبایی و جذابیت او اشاره می‌کند که در این حالت ناخواسته و بی‌دلیل تحت تأثیر قرار می‌گیرد.

برداشت: پس از این، من تنها هستم، شب به حضور یار نزدیک است و این شب طولانی همراه با تب و رازهایی است که هنوز گفته نشده‌اند.

برداشت: آن معشوقان زیبا از پرده بیرون آمده و دل‌ها را می‌سوزانند، زیرا محبت و لطف آن‌ها در شب پنهان شده است.

برداشت: به خواب ببرد همه را، از این دو نفر جدا شو و به سوی سقف و گل‌های زیبایش برو. در شب، جفت‌ها را رها کن.

برداشت: بدان که سکوت و آرامش شب مانند دریایی است که در عمق آن درهایی گشوده نشده وجود دارد.

برداشت: صورتت مانند کعبه است، ای شاه شمس تبریزی، که بر اثر وجود تو، ارزش زیارت‌های پذیرفته شده تغییر می‌کند.