غزل شمارهٔ ۲۴۰۸

برداشت: زمانی که خورشید از عمق تاریکی آب بیرون می‌آید، از هر ذره‌ای صدای «لا اله الا الله» به گوش می‌رسد.

برداشت: چه جای کوچک و ناچیزی برای ذره‌ای است که وقتی جانش به آفتاب می‌رسد، خود را از آفتاب می‌گیرد و قبا و کلاهی برای خود برمی‌دارد.

برداشت: انسان با ترکیب آب و خاک به وجود می‌آید و در دلش نور و روشنایی دارد. اما در این دنیا، همچون یوسف که در چاه افتاد، با مشکلات و مصائب مواجه می‌شود.

برداشت: سر خود را از خاک بلند کن، زیرا تو کمتر از یک مورچه نیستی. برو و به مورچه‌ها از دشت و خرمن بگو.

برداشت: مور از دانه‌ای که پوسیده بود، راضی شد، چون می‌دانست که سنبل سبز ما، برای او دسترس‌پذیر نیست.

برداشت: به مور بگو که بهار آمده و تو هنوز زندگی می‌کنی، پس چرا از خواب گور بیرون نمی‌آیی و به سمت دشت نمی‌روی؟

برداشت: جایگاه کوچک و ناچیز مور سلیمان نمی‌تواند شوق و اشتیاق من را از بین ببرد. ای خدا، مرا از این مثال‌ها و تشبیهات بی‌ارزش حفظ کن.

برداشت: این جمله به این معناست که هر چیزی بر اساس خواسته و نیاز دیگران سنجیده می‌شود. حتی اگر یک لباس از نظر طول و اندازه کامل باشد، در نهایت به اندازه و سلیقه خریدار اهمیت داده می‌شود. در واقع، ارزش و زیبایی یک چیز به دیدگاه و نیاز شخصی که آن را می‌خواهد بستگی دارد.

برداشت: بیا قامت بلندی بیاور که بتوانیم قبا را تا بپاییم، زیرا قدش به قدری بلند است که مانند ماه می‌درخشد.

برداشت: از این پس ساکت می‌شوم تا حقیقت و نادرستی از هم جدا شوند، مانند دانه‌ای که از کاه تفکیک می‌شود.