غزل شمارهٔ ۲۴۰۷

برداشت: چه پرچم و نشانی از "لا اله الا الله" که بر بلندای قدم "لا اله الا الله" به اهتزاز درآمده است.

برداشت: این بیت به نوعی اشاره دارد به اینکه چگونه پادشاهی مانند موسی، از دل وجود و عدم، حقیقتی بزرگ و والا به نام "لا اله الا الله" را به نمایش می‌گذارد. این نشان‌دهنده‌ی قدرت و عظمت الهی است که از عمق هستی و نیستی، حقیقتی خدایی را می‌سازد و به جود می‌آورد. به نوعی، سخن از ظهور حقیقت و شهود الهی در زندگی و دنیای ماست.

برداشت: صفات و ویژگی‌های پاکی به خاطر شرم و حیا از او، به پیشگاه او ایستاده‌اند و به واسطه قدم "لا اله الا الله" در احترام و ارادت به او قرار گرفته‌اند.

برداشت: یک ظلم از صد هزار عدل بهتر است، زیرا در این ظلم خوشی و لذتی وجود دارد که باعث شادی می‌شود. هیچ معبود و خدای جز الله نیست.

برداشت: هر طرفی که نگاه کنی، هزاران باغ بهشتی می‌بینی. هیچ معبودی جز خدا نیست.

برداشت: از دریای غم دور می‌شوم و با تعجب می‌بینم که روزی به لطف و مرحمت الهی، به حقیقتی می‌رسم که فقط اوست و غیر او نیست.

برداشت: کسی که تو را در غم یاد خدا بیابد، هیچ نشانی از من ندارد.

برداشت: زمانی که چشم، زیبایی کحل را از حاکم تبریز نپذیرفت، افسوس و ناله می‌کنم که هیچ معبودی جز خدا نیست.

برداشت: از دل و جان انسان فریادی بلند می‌شود و او صدای پرشمار نعمت‌ها و رحمت‌های الهی را می‌شنود، که همه بر پایه‌ی توحید و یگانگی خداوند، یعنی «لا اله الا الله» است.

برداشت: بهشت محل رحمت و عظمت خدای شمس‌الدین است. خوشا به حال کسی که درمان دردها و مشکلاتش را در کلام "لا اله الا الله" می‌بیند.

برداشت: دل من به عشق تبریز و حرم الهی می‌تپد و در این محرم، شوق زیارت و عبادت در درگاه خداوند برایم زیاد شده است.

برداشت: ای خوشا که بگویم چه کسی در اینجا در می‌زند، او کسی نیست جز من که می‌گویم هیچ معبودی جز خدا نیست.