غزل شمارهٔ ۲۴۰۶

برداشت: آیا دلی مانند صبا که از زیبایی و سرزندگی صبح‌ها لذت می‌برد، از دیدن این زیبایی‌ها مست شده است یا اینکه از عشق و شوقی که نادیده مانده، به شوق آمده است؟

برداشت: گاهی در عمق دریاهای حیرت غرق می‌شوم و گاهی در دامن کوه، کمرم را بسته‌ام و در کوه، کهربا را دیده‌ام.

برداشت: نزدیک به چشم و دل، صد در باز شده است و از آسمان و زمین بیرون رفته، صد نوع تماشا دیده می‌شود.

برداشت: زمانی که روحی شاداب و پرطراوت در دریا افتد، از زیبایی آن لذت می‌برد و این لذت در پشت چشمانش نمایان می‌شود.

برداشت: چشم که به دریا خیره می‌شود، مانند موج‌ها به حرکت درمی‌آید و حیرت‌انگیز است که چه طور همه دریا در نگاهش قابل مشاهده می‌شود.

برداشت: در برابر دیدگان دو جهان، انسان مانند دانه‌ای در برابر خروس است، چنین نگاهی به حقیقت، تنها از چشم‌های پاک و والامقام برمی‌آید.

برداشت: کسی که در فهم توحید صفات خداوند، تمایز میان خواهان و خواسته را قائل شده، نه خواهان است و نه خواسته. در واقع، در این دیدگاه، این دو حالت به خوبی در هم تنیده‌اند و تفکیک‌پذیر نیستند.

برداشت: کیست که بتواند خدا را بشناسد؟ کسی که از عذاب و سختی رنج برده و در نهایت نجات یافته است، فقط او می‌تواند بگوید که عاشق است و دلی آزرده دارد.

برداشت: هزار بار من این جبه را پوشیده‌ام و رازهایی را در آن فهمیده‌ام که فقط خاصیت خودش را دارد.

برداشت: دهن بزرگ و فکر عمیق، در مورد درستی و بهبود دین، تو را ستایش می‌کند. تو چشم خدا را به زندگی من هدیه داده‌ای.