غزل شمارهٔ ۲۴۰۵

برداشت: ای تویی که همه جا را به خاطر تو مکان کرده‌اند، به تماشای رقصی بپرداز که در آن، بی‌هیچ کلامی، شادی و خنده می‌تراود.

برداشت: در ابتدای عشق، مانند نوزادی که از مادر شیر می‌خورد، به دریافت و پرورش احساسات و محبت‌ها می‌پردازیم. این احساسات باعث می‌شود که روح و وجود ما شکوفا و مانند یک درخت سرسبز و زیبا شود.

برداشت: عاشقان برای خدا روی دوست را ببینید، هرچند که اگر بی‌خودانه و نادانانه به آن‌ها توهین کنند، به دلیل کوری دل‌شان است.

برداشت: به خدا قسم، یوسف کیست؟ بشنو که من با او هم‌نشین و هم‌چشیده بوده‌ام.

برداشت: وقتی زیبایی چهره‌اش را به نمایش می‌گذارد، در عرش آسمان صدای شگفتی و هیجان به گوش می‌رسد و زمین پر از صداهای تحسین و تشویق می‌شود.

برداشت: عاشق مانند کمان مخصوصی است که اگر تیرش را درست نشیند، نمی‌تواند پرتاب کند. پس اگر دل عاشق به معشوق بدهد، هیچ چیز نمی‌تواند او را از این عشق دور کند.

برداشت: شمس دین از تبریز به یک نگاه، با نگاهی طعنه‌آمیز به دیگران می‌نگرد و آن‌ها را به چالش می‌کشد.