غزل شمارهٔ ۲۳۹۹

برداشت: ای که من از تو مستقل شده‌ام، هم تو در من نفوذ کرده‌ای و هم من در تو ذوب می‌شوم، زیرا که من از تو خسته و پریشان شده‌ام.

برداشت: گاهی فشار را در دستم احساس می‌کنم و گاهی هم آن را زیر پا می‌زنم، چرا که به هر غمی دقت می‌کنم؛ زیرا انگور فشرده، نمی‌چرخد.

برداشت: تو مانند نور آفتاب بر زمین ما تابیدی و سپس به آرامی به سوی دیگر رفتی.

برداشت: از طریق وجود خود و از دنیای مادی بیرون بیاییم و به سوی نور و روشنی باشیم، مانند خورشید پاک و بی‌عیب، دور از خطاها و کوچک‌سازی‌ها.

برداشت: کسی که از دور یک چیز را ببیند، فکر می‌کند که آن زنده است و کسی که از نزدیک به آن نگاه کند، می‌فهمد که آن چیز مرده است.

برداشت: در ظرف زندگی اکثر ما، درد و خوشحالی به هم آمیخته است. اما در درون ما، حقیقت خام و صاف همچنان باقی مانده و ممکن است آسیب‌دیده باشد.

برداشت: ای پادشاه دل‌ها و روشنی‌بخش وجود، ای شمس‌الدین تبریزی! تو که ارزش و مقامت بیش از هر چیز دیگر است، چه رازی در دل تو نهفته است که آن را درک کنیم؟