غزل شمارهٔ ۲۳۹۷

برداشت: ای عشق تو باعث حسادت دیگران شده‌ای، اما همه عاشقان از قید و بندهای مادی آزاد هستند.

برداشت: در یک ظرف صد بار چکش زده شده، و از آن ظرف صد بار به اندازه‌ای نوشیده‌اند که عاقلانه به نظر می‌رسد.

برداشت: تو یک ریسمان را به جایی باری من انداختی، و من در هوا معلق ماندم، اما آن ریسمان پاره شد.

برداشت: از زیبایی چشمانت، عشقت به قدری قوی است که شیر را هم به زانو درآورده و آسیب‌پذیر کرده است؛ هم پوستش را کنده و هم استخوانش را شکسته.

برداشت: دیدن تو در خواب در شب که ماه هستی، برای من خوش‌یمن است، و صبحگاهی که چهره‌ات را می‌بینم، بسیار خوشحال‌کننده است.

برداشت: ای بندۀ من، چون شیشه‌ای شکسته، در کمین نشسته‌ای و به مانند شیشه‌ی تکه‌تکه، دست و پاهایت بسته شده است.

برداشت: در زیبایی شمس تبریز نگاهی دزدانه انداختم؛ به گونه‌ای که از حرف زدنم و حسادت، تیر از کمان رها شد.