غزل شمارهٔ ۲۳۹۶

برداشت: ای تو که از آب و خاک زمانه پاکی، من با این وجود هم به این دنیای خاکی تعلق دارم. بی‌علاقه و بی‌هدف نیستم؛ دستی بر قلب من هست که به آن عشق می‌ورزد.

برداشت: من در مسیر زندگی به حالتی گیج و متعجب افتاده‌ام و احساس می‌کنم که مانند آبی شده‌ام که زلال نیست. از این رو، از تو می‌خواهم که مرا از این حالت نجات دهی و به جایگاه اصلی‌ام برگردانی.

برداشت: کارم به خاطر پیچیدگی‌های زلف تو آشفتگی پیدا کرده و حالا من به خاطر این آشفته‌گی نمی‌توانم مشکلم را حل کنم.

برداشت: هر چیزی که به دست می‌آورم، بدون تو معنایی ندارد. عشق من به تو مانند یک سیلاب است که بر کار و دستاوردهایم تأثیر نمی‌گذارد.

برداشت: اگر می‌خواهی که من مثل پروانه دور شمع بگردم، باید بدان که این شمع از آن آتش که در وجود من است، نشأت نمی‌گیرد.

برداشت: زمانی که دلم در عشق تو به شدت می‌تپد، همانند گره‌ای که در زلفت وجود دارد، این احساس عمیق و پیچیده است. این عشق به قدری قوی است که مثل یک رشته محکم و در هم تنیده در وجودم جا گرفته است.

برداشت: ای محبوب، از چشمانت برایم شگفتی‌ها و رازهایی نهفته است. دعا کن تا بتوانم در این چاه بابل، که پر از مشکلات و ناکامی‌هاست، راهی برای نجات پیدا کنم.

برداشت: گفتی در آن لحظه که جانم را به تو دادم، جانم را با تعویذی محافظت کن، اما من نمی‌خواهم که به کسی دیگر تعلق داشته باشد.

برداشت: کی رخ خواهد داد آن زمانی که تو ابر را کنار بزنی و با کمال چهره‌ات به من بگویی بیا؟

برداشت: ای شمس حق تبریز، اگر جانم به سوی تو کشیده شده، پس خوشبختی وصال تو را بر جان من برپا کن.