غزل شمارهٔ ۲۳۹۵

برداشت: دختر زیبای خود را دیدم که دور خانه می‌چرخید و در دستش عوده‌ای بود که با آن ترانه‌ای می‌نواخت.

برداشت: او با نواخت ساز، مثل آتش آهنگ زیبا و دلنشینی می‌خواند که مستی و شیدایی را به همراه داشته و یادآور شراب مغ لقب است.

برداشت: در مجلس عراقی، کسی به نام ساقی به نوشیدن مشغول بود و باده‌ای که مورد نظرش بود، در دست داشت. اما بهانه‌ای که او برای نوشیدن داشت، ساقی دیگری بود.

برداشت: نوشنده‌ای با چهره‌ای زیبا، ظرفی پر از می را از گوشه‌ای برداشت و در وسط قرار داد.

برداشت: جام نخست را از بادهٔ افروخته‌ای پُر کرد که هیچ ندیده بود آتش در آب زبانه بکشد.

برداشت: آن فرد، آن چیز را برای دلبرانش بر زمین گذاشت و سپس به احترام آن، سجده کرد و آستانه را بوسید.

برداشت: زیبایی چهره محبوب، جان او را تسخیر کرد و زمانی که آن می به صورتش ریخت، آتش شوری در قلبش برافروخت.

برداشت: کمال یا جمال خوب خود را مشاهده می‌کرد و می گفت؛ نظر بد از من دور باد،کسی مثل من در این روزگار نه بوده نه خواهد آمد