غزل شمارهٔ ۲۳۹۴

برداشت: به خاطر ناله‌ها و غم‌هایی که عاشق بر اثر عشق کشیده، آن معشوقش در دستانش یک پیاله را به یادگار گذاشته است.

برداشت: عشق باعث شده تا در سرم افکاری به وجود بیاید که اگرچه از روزگارم فراتر است، اما به نوعی نو و تازه شده‌اند. باده‌ای که هزار سال قدمت دارد، حالا جوانی و تازگی عشق ما را بازآفرینی کرده است.

برداشت: در حال سرگردانی و جستجوی اعتقادات و باورهایم بودم. در آن زمان نه چیزی از گذشته‌ام را به خاطر می‌آوردم و نه قادر به انجام کارهایی که باید می‌بودم، بودم. من در دنیایی آشفته و بی‌هدفی به سر می‌بردم.

برداشت: من جان خود را فدای تو کردم و با این کار، خوشی‌ها و لذت‌های زندگی را خریدم. به خاطر این معامله، به جای نوشتن یک قرارداد رسمی، آن را با شیشه‌ای از شراب جشن می‌گیرم.

برداشت: ای بخت و اقبال روزگار، تو باید این خانه را برهم بزنی چون این کالا ارزش بیشتری دارد، و حالا چطور می‌توانم این کالا را به دست آورم؟

برداشت: فریاد این دنیا را خاموش کن و به درون خودت نگاهی عمیق بینداز. آنگاه می‌فهمی که روح و زندگی‌ات به هم پیوسته‌اند و این دو جهان می‌توانند به یک حقیقت واحد تبدیل شوند.

برداشت: اگر کسی سرمست و شاداب باشد، به چیزهای بی‌اهمیت توجهی نمی‌کند. او نمی‌تواند احساسات یا زیبایی‌های عمیق را درک کند، حتی اگر کس دیگری بخواهد آن‌ها را به او نشان دهد.

برداشت: روح‌های آسمانی تحت تأثیر شمس تبریز قرار گرفته‌اند. چشمانت را باز کن و ببین که چگونه به آزادی پرواز کرده‌اند، همانند قطرات باران.