غزل شمارهٔ ۲۳۹۲

برداشت: ای کیمیای عشق تو، دل را به سوی خود جلب کرده‌ای. دل ما که رفته است، مانند بی‌دلان به دنبال دل تو می‌دود.

برداشت: دل من به خاطر زیبایی تو ربوده شده و به عشق تو لباس عواطف را بر تن کرده است. حالا که از تو دورم، دلم از درد جدایی به شدت آسیب دیده است.

برداشت: به خاطر عشق و شکر، جانم پر از لذت و شادی است و ناله‌های من به مانند عطر شیرین، در جانم دمیده شده است.

برداشت: در زیر سایه‌های عشق تو، ای خوشبختی عرشی، هر لحظه جان‌ها به سوی عرش پرواز می‌کنند.

برداشت: ای خوشاب و خوشبو، جایی که گل‌های وحشی و نسرین از آب عشق شکفته‌اند و آهوان در آن می‌چرخند و بازی می‌کنند.

برداشت: چشم‌هایت نمی‌توانند خود را ببینند و حالا از طریق آینه تو، هر کس می‌تواند خود را در آینه ببیند.

برداشت: ای شمس حق تبریز، صدای سرنای خوشبختی تو در دل رباب طنین‌انداز شده و جان او را شگفت‌زده کرده است.